schrijfster
schrijfster
Ik heb al eerder een pleidooi gehouden voor meer dialoog in informatieve teksten voor kinderen. Een dialoog verlevendigt je tekst enorm. Besteed daarbij ook aandacht aan de dialoogattributrie: de manier waarop je de dialogen weergeeft.
Wat is er mis met de volgende tekst? ‘Sommige kinderen met adhd zijn gevoeliger voor beloning dan de meeste kinderen. Je kunt ze bijvoorbeeld extra blij maken met een sticker als ze een opdracht goed gemaakt hebben.’
‘Kinderen zijn vanaf hun babytijd gewend aan volwassenen die bezorgd vragen of ze het wel leuk hebben’, schrijft Aleid Truijens in een column in de Volkskrant. Ik zie die focus op ‘leuk’ terug in informatieve teksten voor kinderen, en in tv-programma’s.…
Moeten er meer verhalend-informatieve kinderboeken geschreven worden? Ja. Kinderen houden van verhalen. Ze zijn gewend aan de verhaalstructuur, zoals ik schreef in een eerder blog. En volgens de Leidse pedagoog Paul van den Broek blijven verhalende teksten ook beter hangen…
Soms ontkom je er niet aan kinderen te vertellen over verschrikkelijke dingen die in de wereld gebeuren. Ze horen het van anderen, ze zien het op tv. Maar hoe vertel je het dan, in de klas, op tv of op papier?
Aanstekelijk schrijven gaat een stuk gemakkelijker als je enthousiast bent over het onderwerp. Maar je kunt ook té enthousiast zijn …
Bij een roman is de eerste zin cruciaal. Geldt dat ook voor een informatief kinderboek? De eerste zin moet in elk geval nieuwsgierigheid opwekken. Hoe doen tekstschrijvers voor kinderen dat? Ik ga op onderzoek uit en bekijk de beginzinnen in…
Ik stuitte op een interessante blog uit 2010 op Frankwatching, getiteld Dood van het woordenboek. Blogger Sander Duivestein schrijft daarin dat hij het nogal verontrustend vindt dat achtstegroepers niet weten hoe een woordenboek werkt. En er zijn nog wel speciale…
Ik ga naar het ziekenhuis, jij gaat naar het ziekenhuis of Tommie gaat naar het ziekenhuis. Welk vertelperspectief werkt het beste in medische voorlichtingsteksten voor kinderen? Dat onderzocht Rian Prinsen voor het Beatrix Kinderziekenhuis in Groningen.
‘We lezen de eerste paar woorden (…) en plotseling merken we dat we geen woorden op een bladzij zien, maar een trein die door Rusland reist, een oude huilende Italiaan of een boerderij in de regen.’